Greenia – οικολογικη ομαδα ΣΦΠΕ

Ενεργειακές εξελίξεις και τα αποθέματα της Ελλάδας Ιανουαρίου 12, 2009

Filed under: νέα απ' όλη την ελλάδα — Greenia @ 3:52 μμ

 

12 Ιανουάριος 2009

Μακεδονία

Η ΔΕΠΑ εξετάζει σοβαρά την κατασκευή σταθμού αποθήκευσης υγροποιημένου αερίου και στην Καβάλα, σε έκταση δίπλα στη Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων.

 

του Γιώργου Χατζηλίδη   
Προωθώντας την κατασκευή του κολλοσσιαίου αγωγού Ναμπούκο, που θα μεταφέρει αζέρικο αέριο από την Τουρκία στην Αυστρία, μέσω Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Ουγγαρίας, ΗΠΑ και Ε.Ε. έκαναν την πρώτη σημαντική κίνηση διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών της Δύσης, παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Ακολούθησαν ως απάντηση τα σχέδια της Ρωσίας για τον Σάουθ Στριμ, που θα επιχειρήσει να μεταφέρει αέριο από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Ιταλία, μέσω και της χώρας μας, παρακάμπτοντας την Ουκρανία, ενώ το 2010, θα έχει οκληρωθεί το επίγειο τμήμα του αγωγού
Nordstream, με τελικό στόχο, τη μεταφορά αερίου μέσω Βαλτικής από τη Ρωσία στη Γερμανία. Η ολοκλήρωση, πάντως, του σκέλους Ελλάδας-Ιταλίας του αγωγού TGI (TurkeyGreeceItaly) και η λειτουργία του εντός του 2012 αναμένεται να μειώσει το μερίδιο των ελληνικών εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου κάτω από το 50% επί του συνόλου, από 70% που είναι σήμερα. Στην πρόσφατη κρίση, τόσο η χώρα μας, όσο και οι περισσότερες χώρες της Ε.Ε., παρουσιάστηκαν έτοιμες για την αντιμετώπιση της, καθώς είχαν μάθει καλά το μάθημα του Ιανουαρίου του 2006 και είχαν ικανά αποθέματα. Ειδικότερα στην Ελλάδα, η ΔΕΠΑ διαβεβαίωσε από την πρώτη στιγμή πως τα νοικοκυριά δεν θα αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα στην τροφοδοσία φυσικού αερίου, ανεξάρτητα από τη διάρκεια της κρίσης. Το ίδιο καθησυχαστική ήταν η ΔΕΠΑ και για τις βιομηχανίες (κυρίως της Βόρειας Ελλάδας), που δεν μπορούν να καλύψουν εναλλακτικά τις ενεργειακές τους ανάγκες με ντίζελ και μαζούτ, απαντώντας στις ανησυχίες που εξέφρασε ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος. Σημειώνεται πως περίπου το 11% των ελληνικών βιομηχανιών χρησιμοποιούν φυσικό αέριο. “Σανίδα” σωτηρίας για τη χώρα μας αποτέλεσε ο σταθμός αποθήκευσης υγροποιημένου αερίου (LΝG) της ΔΕΠΑ στη Ρεβυθούσα,  που καλύπτει περίπου το 17% της προβλεπόμενης αγοράς για το 2009. Με την ολοκλήρωση μάλιστα και της τρίτης δεξαμενής εκεί, από 1,7 δισεκατομμύριο κυβικά μέτρα τον χρόνο θα μπορεί να αποθηκεύσει περίπου 2,5 δισ. κ.μ. ετησίως, ενώ η ΔΕΠΑ εξετάζει σοβαρά την κατασκευή σταθμού αποθήκευσης υγροποιημένου αερίου και στην Καβάλα (σε έκταση δίπλα στη Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων). Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΔΕΠΑ, περίπου 400.000 ελληνικά νοικοκυριά σε Αττική, Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Βόλο χρησιμοποιούν σήμερα φυσικό αέριο, αριθμός που αναμένεται να αγγίξει το 1 εκατ. το 2013, ενώ μέχρι το 2011 το αέριο θα έχει φθάσει στη Στερεά Ελλάδα, στην υπόλοιπη Κεντρική Μακεδονία, όπως και στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης.

Η ρωσοουκρανική διένεξη επανέφερε την ανάγκη διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών της Ε.Ε., όπως και της ταχύτερης ανάπτυξης ανανεώσιμων μορφών ενέργειας εντός της Ένωσης (το φυσικό αέριο είναι οικονομικότερη φιλικότερη στο περιβάλλον απ΄ό,τι το πετρέλαιο μορφή ενέργειας, αλλά όχι ανανεώσιμη).

«Βλέπουν» και χρήση λιγνίτη ως «βοηθητικού» καυσίμου

Η χρήση του λιγνίτη σε μικρά ποσοστά επανέρχεται ως μια κάποια λύση, όταν το ενεργειακό πρόβλημα μας χτυπά την πόρτα. Δυστυχώς, τονίζουν οι ειδικοί, εκτός από το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο, που είναι πιο επιβαρυντικό για το περιβάλλον, και την πυρηνική ενέργεια, που έχει κατηγορηματικά εγκαταλειφθεί ως προοπτική, η μόνη διέξοδος για να αποφευχθούν προβλήματα έλλειψης καυσίμων για τις βιομηχανίες της χώρας, όταν προκύπτουν προβλήματα τροφοδοσίας, είναι η χρήση του λιγνίτη.
Σε ό,τι αφορά τη χρήση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας ως μέσο αντικατάστασης του καυσίμου, οι υπεύθυνοι του ΚΑΠΕ, του Εθνικού Κέντρου Ενέργειας, που είναι και μελετητικός φορέας του υπουργείου Ανάπτυξης, εξηγούν ότι ο στόχος που έχει τεθεί από την Ε.Ε. και προβλέπει ότι στη χώρα μας το 18% της ενέργειας θα καλύπτεται από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας είναι εφικτός.

Πάντως από την πλευρά του βιομηχανικού κόσμου της Βόρειας Ελλάδας, ο επιχειρηματίας Νίκος Φιλίππου επισημαίνει ότι «η βιομηχανία χρειάζεται πολλαπλές πηγές τροφοδοσίας και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, καθώς κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει γεωπολιτικές εξελίξεις, αλλά και διαφωνίες, που θα έχουν ως επίκεντρο τους αγωγούς φυσικού αερίου».

 Σ.Μ.

 

Γεωπολιτικό πόκερ στους «δρόμους» της ενέργειας

του Γιώργου Χατζηλίδη 

 

Με την ανατολή του 2009 συνεχίστηκε η παρτίδα του γεωπολιτικού “πόκερ”, με έπαθλο την επικυριαρχία στην ενέργεια, που είχε αρχίσει τον Ιανουάριο του 2006.

Από τη μία η δυναμικά επανακάμπτουσα στη διεθνή πολιτική σκακιέρα Ρωσία, βασικός τροφοδότης φυσικού αερίου πολλών ευρωπαϊκών χωρών, από την άλλη η υπό την φιλοαμερικανική ηγεσία του προέδρου Γιουσένκο Ουκρανία, απ’ όπου διέρχεται το ρωσικό αέριο για να διοχετευτεί στην Ευρώπη. Σημειώνεται πως η Ευρώπη εισάγει από τη Ρωσία το 25% του φυσικού αερίου που καταναλώνει, ενώ το 80% του αερίου αυτού διοχετεύεται στα κράτη-μέλη μέσω της Ουκρανίας. Μπορεί η ρωσοουκρανική διένεξη στην κορύφωσή της, να μην κράτησε ούτε μία εβδομάδα, με τη Ρωσία τελικά να συμφωνεί το Σάββατο να ανοίγει τις στρόφιγγες , το παραπάνω διάστημα ωστόσο ήταν αρκετό για να σπείρει σε κάποιες χώρες τον πανικό (Βουλγαρία -Σερβία), σε άλλες να προκαλέσει σοβαρή ανησυχία (όπως στη χώρα μας), σε όλους πάντως να στείλει μηνύματα, να επαναφέρει το ζήτημα της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία και να θέσει νέα ερωτήματα.

Η αφορμή.

Αφορμή για να (ξανα)ξεσπάσει μια κρίση που διαρκώς σοβεί μεταξύ των δύο χωρών ήταν τα χρέη προηγούμενων χρήσεων του Κιέβου, όπως και οι κατηγορίες από πλευράς Μόσχας πως η ουκρανική πλευρά παρακρατεί μέρος του αερίου που προορίζεται για τις ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχει πάντα ανοιχτό και το μέτωπο των σκληρών διαπραγματεύσεων για την τιμή του φυσικού αερίου: Η Ρωσία ισχυρίζεται -και δικαίως- πως η Ουκρανία δεν πληρώνει ούτε στο μισό των τιμών που επικρατούν στην αγορά για τις δικές της προμήθειες, ενώ η Ουκρανία αντιτείνει πως θα έπρεπε να εισπράττει περισσότερα για τα τέλη διέλευσης του ρωσικού αερίου προς την Ευρώπη. Αν μιλούσαμε για δύο εμπορικές επιχειρήσεις, είναι σίγουρο πως θα είχε από καιρό βρεθεί ένα modus vivendi, επειδή όμως έχουμε να κάνουμε με γεωστρατηγικά συμφέροντα, η αιτία της κρίσης έχει πολιτικό υπόβαθρο. Η ρωσική αρκούδα βρυχάται στο άκουσμα και μόνο όσων υποκίνησαν στην αυλή της την “πορτοκαλί” επανάσταση, με μοναδική επιδίωξη να καταστήσουν την Ουκρανία χώρα-δορυφόρο των ΗΠΑ στην περιοχή. Βέβαια, όπως είχαν προβλέψει οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, οι δύο χώρες, διά του ρωσικού μονοπωλιακού γίγαντα “Γκαζπρόμ” και της ουκρανικής “Ναφτογκάζ”, δεν θα αργούσαν να διευθετήσουν έστω σε προσωρινή βάση τις διαφορές τους. Έτσι και έγινε, με την συμφωνία για την τοποθέτηση στους σταθμούς ελέγχου ροής της Ουκρανίας ανεξάρτητων ευρωπαίων παρατηρητών, όπως είχε απαιτήσει από την πρώτη στιγμή η Ρωσία. Προς τι λοιπόν η φασαρία; Η Ρωσία ήθελε να ξανατονίσει στους ευρωπαίους ενεργειακούς εταίρους της πόσο σημαντικό είναι να αναζητήσουν από κοινού διόδους παράκαμψης της Ουκρανίας. Από την άλλη, η Ουκρανία, όπως και οι άλλες χώρες της λεγόμενης Νέας Ευρώπης, δεν σταμάτησε ποτέ να τρέμει στην ιδέα πως οι ενεργειακές της προμήθειες από τη Ρωσία θα αποσυνδεθούν πλήρως από αυτές της υπόλοιπης Ευρώπη. Έτσι, αποπειράθηκε να πλήξει την αξιοπιστία της Ρωσίας ως ενεργειακού εταίρου και να φέρει προ τετελεσμένων τη νέα ηγεσία της Ουάσιγκτον, δημιουργώντας νέο κύκλο έντασης στις αμερικανορωσικές σχέσεις. Το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη, όπως και η υποχώρηση της ουκρανικής πλευράς στους ρωσικούς όρους, έστω κατόπιν των ασφυκτικών ευρωπαϊκών πιέσεων, καταγράφεται ως διπλωματική νίκη της Ρωσίας.

 

ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Οι δε διαφορές στον τρόπο πρόσληψης της πρόσφατης διένεξης από τους ισχυρούς του πλανήτη της, σε σχέση με αυτόν του 2006, είναι ενδεικτικές και για το πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος που ζούμε σήμερα. Τον Ιανουάριο του 2006 ο τότε πρόεδρος των οικονομικά πανίσχυρων ακόμα ΗΠΑ, εξαπέλυε ευθείες βολές κατά της Ρωσίας, κατηγορώντας την για πολιτικό παιχνίδι στις πλάτες των ενεργειακών αναγκών των χωρών, ενώ και η πλειονότητα των ευρωπαίων ηγετών εξέφραζε ευθαρσώς τη δυσαρέσκεια της για την αμετακίνητη στάση του τότε πρόεδρου, σήμερα πρωθυπουργού, πάντα όμως επικεφαλής της ρωσικής πολιτικής Πούτιν. Σήμερα, ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές δηλώνουν πως τα ρωσικά επιχειρήματα είναι πειστικότερα από αυτά της Ουκρανίας, οι δηλώσεις των ευρωπαίων ηγετών είναι σαφώς πιο ισορροπημένες, ενώ κανείς δεν δίνει σημασία σε ό,τι λέει ένας πλήρως αποτυχημένος απερχόμενος πρόεδρος μιας καταρρέουσας οικονομικά υπερδύναμης. Βλέπετε, εκτός από την οικονομική κρίση, την καλύτερη επικοινωνιακή διαχείριση από τη ρωσική πλευρά (σ.σ. η ρωσική πολιτική ηγεσία συνεργάζεται πλέον με την Omnicom, ένα από τα πιο επιτυχημένα γραφεία δημοσίων σχέσεων στον κόσμο), είχε προηγηθεί ο πόλεμος στη Νότια Οσετία, όπου η Ρωσία έδειξε τα δόντια της, αν μη τι άλλο σε επίπεδο πρόθεσης επίδειξης ισχύος. Πλέον, όλα τα βλέμματα στρέφονται στον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, που αναλαμβάνει επίσημα τα καθήκοντα του στις 20 Ιανουαρίου, ο οποίος καλείται να διαχειριστεί μια σειρά θεμάτων, μεταξύ των οποίων και οι αμερικανορωσικές σχέσεις, δίνοντας γρήγορα ένα στίγμα για μια νέα(;) εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Και στο όλο και πιο πολύπλοκο σκηνικό που διαμορφώνεται διεθνώς, φαίνεται πως αμοιβαίο συμφέρον των δύο χωρών αποτελεί η προσέγγιση παρά η ρήξη…  

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s