Greenia – οικολογικη ομαδα ΣΦΠΕ

Δικα Μας Κειμενα Ιουλίου 2, 2008

 

Λοιπά αρχεία που περιέχουν πληροφορίες και συμβουλές σχετικά με την ανακύκλωση, την εξοικονόμηση ενέργειας και τους λαμπτήρες εξοικονόμησης μπορείτε να τα βρείτε, έτσι όπως εμείς τα διαμορφώσαμε, σε αυτή τη διεύθυνση.

 

Γράμμα στον Λευκό Άνθρωπο

“ Η γη δεν είναι σύντροφος, αλλά εχθρός σας. Κι όμως, είμαστε ένα τμήμα της γης και αυτή είναι τμήμα του εαυτού μας. Τα μυρωδάτα άνθη είναι αδέλφια μας. Το ελάφι, το άλογο και ο μεγαλοπρεπής αετός είναι αφέλφια μας. Οι βουνίσιες κορυφές, οι χυμοί των λιβαδιών, η ζεστασιά του σώματος του μικρού αλόγου και ο άνθρωπος – όλα αυτά – ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

Ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Μεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη, τον αδελφό του τον ουρανό, σαν να είναι πράγματα που μπορεί κανείς ν’ αγοράσει, να ληστέψει και να πουλήσει, σαν να είναι πρόβατα και γυάλινες χάντρες. Είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στην νύχτα και παίρνει ό,τι έχει ανάγκη. Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δε θ’ αφήσει πίσω του τίποτα παρά μόνο ερημιά. Δεν το καταλαβαίνω. Πώς μπορείτε ν’ αγοράσετε ή να πουλήσετε τον ουρανό, τη ζεστασιά της γης; Αυτή η ιδέα μας φαίνεται παράξενη. Εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα ούτε του φέγγους του νερού. Πως λοιπόν θα μπορούσατε να μας το αγοράσετε;

Δεν υπάρχει καμιά ήρεμη περιοχή στις πόλεις του λευκού ανθρώπου, κανένα μέρος που να μπορεί ν’ ακουστεί η ανάπτυξη των φύλλων της άνοιξης ή το τρίψιμο των φτερών ενός εντόμου. Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν’ ακούσει την μοναχική κραυγή του ερωδιού ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω από το πηγάδι; Εμείς οι Ινδιάνοι προτιμάμε τον απαλό ήχο του ανέμου που χαϊδεύει την επιφάνεια της λίμνης και τη μυρωδιά του ανέμου που καθάρισε η βροχή του μεσημεριού ή αρωμάτισε το άρωμα των πεύκων. Αλλά ίσως να είναι έτσι επειδή εγώ είμαι ένας αγριάνθρωπος και δεν μπορώ να καταλάβω τα πράγματα.

Πρέπει να ξέρετε ότι κάθε σωματίδιο της γης είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερό φύλλο, κάθε αμμουδιά, κάθε ομίχλη στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε έντομο με το βούισμα του είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου. Ο χυμός που τρέχει μέσα στα δένδρα περιέχει τις μνήμες του ανθρώπου με το ερυθρό δέρμα. Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας. Μεταφέρουν τις πιρόγες μας και θρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε την γη μας, μη ξεχάσετε να μάθετε και στα δικά σας παιδιά πως τα ποτάμια είναι αδέλφια όλων μας… Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα σαν να είναι αδέλφια του. Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω γιατί ο λευκός αφήνει πίσω του χιλιάδες νεκρούς βίσωνες, πυροβολώντας τους μόνο για το κέφι του μέσα από το σιδερένιο άλογο που καπνίζει, ενώ εμείς δεν σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε…

Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στην γη. Κι ακόμα ξέρουμε πως εμείς δεν δημιουργήσαμε τον ιστό της ζωής, αλλά αποτελούμε μόνο μια απλή κλωστή του. Εάν προκαλέσουμε κάποια καταστροφή στον ιστό, οι συνέπειες θα έρθουν και σε εμάς τους ίδιους… Ο καιρός της δικής σας παρακμής είναι ακόμα μακριά αλλά κι αυτός θα’ ρθει. Κανείς δεν ξεφεύγει από το γραφτό του. Μολύνετε το κρεβάτι σας και μια νύχτα θα πάθετε ασφυξία από τα ίδια σας τα απορρίμματα. Αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού… ”

(Αποσπάσματα από γράμματα Ινδιάνων αρχηγών διαφόρων φυλών, προς τον πρόεδρο των Η.Π.Α. τη περίοδο του διωγμού τους από τη γη τους)

Οικολογική Ομάδα του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών

greenia2008.wordpress.com

 

H Αιωνιότητα των Μορίων (L’ éternité des molécules)

“ Ο θάνατός μου πια, με κάνει να γελάω. Νιώθω να έχω ελευθερωθεί από ένα βάρος. Ορίστε πως. Ακολούθησα τη μυστική φόρμουλα ενός στωικού φιλόσοφου, που η σκιά του Μάρκου Αυρήλιου, έγραψε στα λατινικά πάνω σε μια ελιά, δίπλα σ’ ένα τάφο της ρωμαϊκής εξοχής.

Όταν πεθάνω, αγνοώ αν θα βγει από το σώμα μου μια άϋλη ψυχή, και αν αυτό το ευφυέστατο κομμάτι μου, πάει να ψάλλει το άσμα του στο κυανό ουρανό ή ουρλιάξει το άλγος του στον πιο καταχθόνιο φούρνο. Αυτό όμως που ξέρω, είναι πως τα πιο ταπεινά μου μόρια, θα μου χαρίσουν χίλιες ευτυχίες. Όταν αποβιώσω από το έμφραγμα-καρκίνο-aids-αλτσχάϊμερ, ας πούμε σε εκατό χρόνια, θέλω να κάψουν το σώμα μου και να ρίξουν τις στάχτες, πάνω απ’ τη γέφυρα του ρυακιού στο σπίτι που μεγάλωσα, όπου γνώρισα τις αδηφάγες απολαύσεις μιας παιδικής ηλικίας με μυρωδιά ηράνθεμου και γεντιανής, έχοντας στα αυτιά, την ωδή των μικρών καταρρακτών και το «φρι-φρι-φριιι» της κιτρινόμαυρης ακρίδας με τα κόκκινα πόδια.

Η σκόνη μου, θα σκορπιστεί στο νερό του χειμάρρου, και έτσι θα αρχίσει η έκσταση. Μισό δάχτυλο απ’ την υπόστασή μου, θα καταπωθεί από ένα σκουλήκι του βούρκου, που θα μου μάθει την απόλαυση της περιστροφής, πριν καταβροχθιστώ από μια προνύμφη λιβελούλης που μια πέστροφα θα καταπιεί. Θα δοκιμάσω, από το δέρμα του ψαριού, την αίσθηση του νερού γεννημένου από τα αιώνια χιόνια του βουνού, δίπλα στα οποία έρχονται να χορέψουν κρόκοι αλάβαστρου και κυκλάμινα με μωβ φούστες.

Το μεγαλύτερο μέρος από τα υπολείμματά μου, θα κυλήσει προς το ποτάμι. Λίγο από τα νιτρικά μου άλατα, θα διαποτίσει το χώμα, όπου θα τρέψω τις ρίζες του νούφαρου, το λουλούδι του οποίου, θα ρουφήξει μια μέλισσα. Θα γίνω μέλι, μέσα στο πρόλοβο του εντόμου. Θα με απλώσουν πάνω σε ψωμί. Άραγε ποια γλώσσα θα με γλείψει;

Το υπόλοιπο της στάχτης μου, θα πάει προς τη θάλασσα. Θα ταλαντευτώ στο κύμα. Θα ακολουθήσω τα ρεύματα. Θα αγγίξω, ξέρετε, φανταστικές Φλώριδες… Θα ακολουθήσω την όχθη των νησιών των κοραλλιών και των άσπιλων παγονησίδων. Θα γίνω φύκι, πλαγκτονικό πρωτόζωο ή και άλλα πλαγκτονικά είδη. (Ποιος γνωρίζει τις χαρές του πλαγκτόν στην παλίρροια;) Θα πάω να στερεωθώ ως ανθρακικό άλας ασβεστίου στο σώμα της γαρίδας. Θα με τσιμπήσει το καλαμάρι: θα ατενίσω από μέσα του, τα πυροτεχνήματα που το μαλάκιο εκτοξεύει με το δέρμα του. Μια φάλαινα, θα με καταβροχθίσει. Θα γίνω πρωτεΐνη κήτους. Ο γίγαντας θα με μεταφέρει στις αβύσσους και φυσήξει στην επιφάνεια. Θα πετάξω με τη βροχή. Ο αέρας θα με κουβαλήσει μέχρι τα πιο ψηλά σύννεφα.

Θα σκαρφαλώσω μέχρι τα όρια της στρατόσφαιρας, όπου η βαρύτητα του Ήλιου θα με κυριεύσει και με στείλει, με ταχύτητες σχετικιστικές, προς ένα από τα πηγάδια από ύλη εξαιρετικά πυκνή, που ονομάζουμε «μαύρη τρύπα»’ όπου θα αντιληφθώ, για το υπόλοιπο της αθανασίας μου, την ευτυχία να έχω ζήσει κάποια χρόνια στη Γη, μέσα στο άρωμα των λουλουδιών, χαϊδεύοντας τους δικούς μου, κάτω από την αινιγματική ματιά των αστεριών.

Το παρών κείμενο, αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο “Η Ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί, ξεκουμπίδια!” του Γάλλου συγγραφέα, Yves Paccalet. Σ’ αυτό το βιβλίο, οι προβλέψεις του για την ανθρωπότητα είναι οι πιο δυσοίωνες όσον αφορά τα περιβαλλοντικά ζητήματα, ευχόμενος μάλιστα τη καταστροφή του ανθρώπου αφού δεν θα μάθει ποτέ από τις συνέπειες των καταστροφικών πράξεών του. Ο επίλογος όμως με τον οποίο κλείνει το βιβλίο του ο συγγραφέας, γραμμένο σε μια εκπληκτική ποιητική αλλά και ρεαλιστική γραφή, αν και ίσως δεν φαίνεται με τη πρώτη ματιά, θεωρούμε πως είναι άκρως οικολογικός, αφού αφήνει να δειχθεί η σύνδεση μεταξύ όλων των οντοτήτων αυτού του πλανήτη, η ενότητα του ανθρώπου με το Σύμπαν, ακόμα και η κοινή μοίρα όλων των ζωντανών πλασμάτων μπροστά στην μεγαλύτερη πρόκληση που έχει ν’ αντιμετωπίσει ο άνθρωπος σήμερα. Τη κλιματική αλλαγή, που βρίσκεται πια, ακριβώς έξω από τη πόρτα μας.

Οικολογική Ομάδα Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών

greenia2008.wordpress.com

 

Ας Διασκεδάσουμε Κρατώντας το Ποσείδι Καθαρό!

Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο εμφανή γίνονται τα σημάδια, της τεράστιας οικολογικής καταστροφής, που ο άνθρωπος με το σύγχρονο τρόπο ζωής του,  έχει προκαλέσει.

Τα φαινόμενα λειψυδρίας (βλ. Κύπρος), η μεγάλης έκτασης πυρκαγιές που αποψιλώνουν τα παράλια της Μεσογείου, το λιώσιμο των πάγων και η συνολική αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, είναι αποτέλεσμα της υπέρμετρης, ανεξέλεγκτης ανάπτυξης και του αυξανόμενου υπερκαταναλωτισμού. Η ενεργειακή έλλειψη, που οδήγησε στην ανάπτυξη των βιοκαυσίμων, εξέλιξη που προκαλεί φαινόμενα πείνας στο τρίτο κόσμο και την παράπλευρη ανάπτυξη των μεταλλαγμένων, συμπληρώνουν το χαώδες πλέον οικολογικό ζήτημα.

Από τη πλευρά μας , αδυνατώντας να αδιαφορήσουμε, μπροστά σε αυτή την εξέλιξη, προχωρήσαμε στην συγκρότηση μιας ομάδας ενασχόλησης με τα οικολογικά ζητήματα, στα πλαίσια του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών, με σκοπό την ευαισθητοποίηση των φοιτητών γύρω από τα ζητήματα αυτά.

Το κάμπινγκ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, τα τελευταία χρόνια, αποτελεί ένα σύγχρονο «θερινό σκουπιδότοπο», διότι όντας η διασκέδαση σε αυτό ενσωματωμένη στο σύγχρονο καταναλωτικό ιδεώδες, δέχεται τους τόνους απορριμμάτων, είτε στην παραλία είτε στο χώρο του πρασίνου.

Για εμάς, η διατήρηση του είναι  πολύ σημαντική και για αυτό το λόγο σας καλούμε όλους, να περιορίσουμε τη μόλυνση που προκαλούμε, στο ελάχιστο, συνθήκη αναγκαία για να διατηρηθεί ο χώρος πρασίνου ως έχει. Θεωρούμε ότι η διευκόλυνση των ανθρώπων που φροντίζουν το κάμπινγκ δεν περιορίζει καθόλου τη διασκέδασή μας. Aντίθετα το καθαρό περιβάλλον μας δίνει όλους τη χαρά να απολαύσουμε τη φύση, έννοια χαμένη στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Επιπλέον, στηρίζοντας την ίδια τη λογική του κάμπινγκ, θεωρούμε πως δίνουμε ξεκάθαρη απάντηση στο σύγχρονο τσιμεντένιο τουρισμό, των τεράστιων ξενοδοχειακών μονάδων και της πισίνας, που καταστρέφουν συχνά προστατευόμενες και υψηλού κάλλους περιοχές, οπότε η διατήρησή του αποτελεί ένα στοίχημα για όλους.

Για του σκοπούς αυτούς, το τριήμερο 4-6 Ιουλίου, θα πραγματοποιήσουμε σειρά νυχτερινών προβολών (ταινιών και ντοκιμαντέρ) με οικολογικό χαρακτήρα, θα μοιράσουμε σακούλες σκουπιδιών σε σκηνές και θα προσπαθήσουμε μαζί με σας να καθαρίσουμε ανεξάρτητα από τη προσπάθεια των ανθρώπων του κάμπινγκ, τη παραλία. Θα υπάρξουν συζητήσεις για τη συγκρότηση εθελοντικής ομάδας δασοπυρόσβεσης στα πλαίσια του Α.Π.Θ. και γενικότερα ζητήματα γύρω από την οικολογία.

Οικολογική Ομάδα του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών

greenia2008.wordpress.com

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s